1. o, çoksesli kemanların
parmakları kırık virtiözüydü
göğe doğru burulmuş yağmurların altında öldü
yüzünde yaşanmamış hülyaların
de ki minesi soldu

o upuzun gecelerin
saçakaltlarında ıssız bir yarasa
bir şeyleri bekliyordu ama neyi kimi
düdüklerini evde unutan bekçilerin
sokaklara karşı özrü gibiydi

o, derin yalnızlıkların
kalabalıkla çarpıştığı bir köşe başıydı
utangaç sıkıntılı mağrur
yaşamak bir özürse kabahatinden büyük
ölümü kendinden menkul

bir tek kendini ağlattı mendebur...


ahmet erhan